Spanje 2014: dag 7-8

Vervolg van Spanje 2014, dag 5-6.

Vrijdag 16 mei.

Vandaag zijn we alweer vroeg op pad. Theo gaat nog een keer zijn geluk beproeven bij de kleine trap, en ik ga opnieuw naar één van de schuiltenten die Yves zelf opgezet heeft, deze met het oog op de blonde tapuit.  Theo was er de dag voordien geweest en was er lyrisch over, niet alleen over het fotografiegedeelte, maar ook over het feit dat je tussen de heerlijk geurende wilde kruiden zit. Yves zorgt er weer voor dat alles perfect is vooraleer hij weer vertrekt. 

Wat de kruiden betreft, had Theo al gelijk.  De geur van tijm, één van mijn favoriete kruiden, is alomtegenwoordig in de tent, ik krijg er zowaar zin in een lekkere lamsbout van. De geur van kruiden gecombineerd met de zalige rust op een door god verlaten steppe in Noord-Spanje, dit is puur genieten.

Ik zit nog maar net in de tent, of er landt een roodkopklauwier boven op de tent.  Hij maakt flink wat kabaal, het tovert een brede grijns op mijn gezicht. Even later zit hij voor de tent, het is kwart voor 7 en het licht is nog beperkt, maar ik kan toch al wat foto's maken alvorens hij weg vliegt.  Een uurtje later komt hij nog een keertje terug , en kan ik wat meer foto's maken, al wordt het licht dan al snel hard. Prachtig vogeltje, die Roodkopklauwier.

 

 

Even later komt er een blonde tapuit voor de tent zitten. Ik kan wat foto's maken, maar hij is vrij alert en schuw. Even later blijkt waarom, het voederplekje is ook ontdekt door een tapuit, en die gedraagt zich behoorlijk territoriaal en jaagt al wat in de buurt komt, weg. De Blonde Tapuit komt nog een aantal keren langs, maar blijft nooit lang zitten omdat de tapuit er steeds achteraan gaat.

 

 

Nog voor de blonde tapuit zich liet zien, en net nadat ik de roodkopklauwier voor de eerste keer voor de lens had, dook er onverwachts ook een kuifleeuwerik op voor de tent.  We hebben deze soort al heel de week gezien, maar voor de lens krijgen was een ander verhaal. Bij de tweede hut van de bijeneters kwam er af en toe een kuifleeuwerik op de grond voor de hut zitten, maar hij vloog steeds weg voordat ik hem in de zoeker kreeg. Ook nu blijft hij niet lang zitten, maar voldoende voor enkele foto's. Dit is voor mij een geweldige meevaller, ik wou hem graag op de foto.

Een uurtje later komt de Kuifleeuwerik nog eens terug en blijft hij een tijdje zitten.  Ik kan er heel wat foto's van nemen, maar het licht is, ondanks dat het nog maar goed 9 uur in de ochtend is, al vrij hard aan het worden.  Desondanks ben ik heel tevreden met deze reeks foto's.

 

 

Rond 10 uur komt Yves me terug oppikken, het licht is op dat moment al veel te hard om nog mooie foto's te maken. Maar niet getreurd, het was een vruchtbare en succesvolle ochtendsessie.

Yves zat trouwens maar enkele tientallen meters van mij af in één van zijn andere schuiltentjes, hij probeerde al enkele dagen een duinpieper voor zijn lens te krijgen.  We hebben de duinpieper een aantal keren gezien, maar helaas is hij niet voor de schuiltent van Yves komen zitten.

Wat later pikken we Theo op, en nu is het zijn beurt om lucht aan zijn ongenoegen te geven. De hut voor de kleine trap had heel wat scheuren/openingen waardoor het te licht in de hut was, en de kleine trap heel schuw en alert voor de hut zat.  Theo kon wel wat foto's maken, waaronder een hele mooie in tegenlicht, maar de kleine trap vertrouwde het niet en was snel weer weg. Mits een fatsoenlijke hut had hier veel meer ingezeten, het typeert nog een keer de mentaliteit van de Spaanse organisatie Birding in Spain.

Voor de namiddagsessie doen we één van de locaties die we al gedaan hebben, ik twijfel tussen de steenuilen en de grielen op de locatie van de kleine trap. Ik neig naar de steenuilen bij de klaprozen, ook al omdat Theo daar een heel geslaagde sessie had, maar Yves overtuigt me om voor de grielen te kiezen.

Ik word afgezet in dezelfde hut waar ik de kleine trap heb gefotografeerd, maar de hut is nu 180° gedraaid en geeft nu uit op het nest van de griel. Het is dus opnieuw een hut met glas, en je moet van vrij hoog fotograferen maar ik heb wat tips gekregen van een doorwinterde fotograaf en ik slaag erin mits enige creativiteit om van een lager standpunt en niet door het glas te fotograferen. Vanaf de eerste foto's is het duidelijk dat dit een wereld van verschil is, foto's zijn haarscherp, en het lagere standpunt maakt ze veel mooier.

Gedurende heel de namiddag en vooravond is het showtime, met 3 nestwissels, en de niet-broedende griel die rond het nest rondscharrelt.  Ik neem honderden foto's van de Grielen.

 

 

De kleine trap hangt ook rond op het terrein, hij komt niet echt dichtbij, maar desondanks kan ik enkele mooie foto's nemen van de Kleine Trap in het landschap.

 

 

Er zijn ook wat rustigere momenten, en omdat je niet kan blijven foto's nemen van een statische griel op het nest, begin ik wat te experimenteren. Ik vervang de 5DIII door de 7D op de 600 mm met 1.4x converter in een poging de kleine trap achteraan het veld wat meer beeldvullend te kunnen vastleggen. Ik schrik echter als ik merk hoeveel trager de 7D autofocust met deze combinatie, de 5DIII is een stuk sneller. 

De 7D wordt weer opgeborgen, en vervolgens begin ik wat te experimenteren met door het glas te fotograferen.  Rechtdoor valt het nog mee, maar eenmaal ik schuin begin te fotograferen, gaat de scherpte heel duidelijk achteruit. Bij naar schatting een hoek van 30° is de onscherpte zo groot dat de foto's gewoon onbruikbaar zijn. Mogelijk speelt er een verschil in kwaliteit van glas mee, maar deze ervaring vergroot mijn aversie voor glas. 

Hoedanook, het was weer een fantastische namiddagsessie, ik ben blij dat Yves me heeft overtuigd om voor de griel te kiezen.

's Avonds aan tafel wordt er nog wat nagekaart en bekeken wat we de laatste dag gaan doen.  Theo wil graag nog een keer één van de plekken van Yves proberen, want hij wil graag de klapekster en dat is hem nog niet gelukt. Ik besluit om samen met Yves de drinkwaterhut nog een keer te doen.

 

Zaterdag 17 mei

Theo zit al lang in zijn schuiltent wanneer Yves en ik vertrekken naar de drinkwaterhut. Met de zomertortels in het achterhoofd, heb ik er weinig vertrouwen in, maar tot mijn opperste verbazing zien wel heel de sessie geen enkele zomertortel.

Er komen wat Merels langs, eentje heeft een lichte vorm van leucisme. Theo en ik hadden die ook al gezien tijdens ons eerste bezoek aan deze hut.

 

 

De wielewalen horen we ook, en we zien ze geregeld voorbij de hut vliegen. Wanneer Yves de roep van de Wielewaal begint te imiteren, komt er een Wielewaal vlakbij de hut zitten roepen, maar we zien hem niet.  De spanning stijgt samen met de hoop dat we de Wielewaal voor de lens gaan krijgen, maar helaas, na enkele minuten is de Wielewaal weer weg.

 

We krijgen wel enkele keren een nachtegaal voor de hut, en ik kan er enkele mooie foto's van nemen. Hier ben ik eveneens heel blij mee, een Nachtegaal is in België niet zo eenvoudig te fotograferen, en zeker niet in een zo mooie setting als hier aan de drinkwaterhut.

 

 

Er komt ook een Orpheusgrasmus langs.  Ook die hadden we de eerste keer eventjes gezien, maar ik had er geen goede foto van.  Nu wel !

 

 

Plots zie ik wat bewegen in het hoge gras een stuk achter de drinkpoel.  Even denk ik de omhoog gestoken vleugelpunten van een roofvogel te zien, maar dan zie ik dat het een paar oren is. Een Iberisch Haas duikt op en komt richting drinkpoel.  Hij komt nooit vollledig in beeld, maar kan hem wel een aantal keer deels verborgen fotograferen.  Ook hier ben ik blij mee.

 

 

Iets na half 10, na deze boeiende voormiddagsessie, besluiten we te stoppen met fotograferen, er wacht ons nog de terugreis naar Barcelona. We hebben al het fotomateriaal weer ingepakt en Yves heeft net de hut verlaten wanneer er een vrouwtje bonte vliegenvanger komt zitten. Yves blijft als aan de grond genageld staan, fluistert enigszins opgewonden "bonte vliegenvanger". Ik zit nog in de hut, en na enig aarzelen begin ik alles weer uit te pakken, heeeeeeel langzaam om de vogel niet op te schrikken. Na 30 seconden - volgens Yves was het eerder een halve dag - ben ik klaar, stel ik scherp op de vogel ... en gaat de vogel vliegen. Waarop Yves doodleuk repliceert: "ge kunt niet zeggen dat hij niet lang genoeg is blijven zitten".

Hoedanook, we besluiten terug in de hut te gaan zitten, en enkele minuten later zijn zowel vrouwtje en mannetje Bonte Vliegenvanger komen paraderen voor de schuilhut en kunnen we heel wat foto's nemen. Een spontane high five achteraf symboliseert de opwinding en tevredenheid !!!

 

 

Na deze sessie zet Yves me af aan het hotel, en gaat hij verder door om Theo op te halen.  Ik maak van de gelegenheid gebruik om het dorpje en de omgeving wat te verkennen en wat foto's te nemen. Tot nu toe hadden we daar nog geen tijd voor gehad.

Wanneer Theo en Yves terug zijn, wordt alle bagage in de auto geladen, en nemen we afscheid van de mensen in het hotel.  Het gaat dan terug richting Barcelona waar we 's avond onze vlucht moeten hebben.  Voor de namiddag hebben we nog wat tijd uitgetrokken om zwarte wouwen te fotograferen, we passeren immers op de web naar Barcelona een grote stortplaats waar er wouwen zouden zitten.

De geur vertelt ons dat we in de buurt van het stort zijn aangekomen, het staat in schril contrast met de natuurbeleving die we tot nu toe in Spanje hebben ondervonden. Maar de lucht, bomen en rotswanden krioelen van de Zwarte Wouwen, echt onvoorstelbaar veel vogels.

 

 

Maar er zitten niet alleen zwarte wouwen, het wemelt er ook van de Ooievaars en koereigers. Alleen, de hitte in verzengend en het licht fel en hard. Van de koereigers heb ik enkel wat uitgebrande vlekken, de foto's van de ooievaars zijn bruikbaar maar ook niet veel meer dan dat.

 

 

We krijgen door de trillende lucht weer geen scherpe foto getrokken, noch van de ooievaars, noch van de zwarte wouwen. We besluiten dan ook al snel om verder door te rijden naar de luchthaven. Het zijn een intense 8 dagen geweest, vermoeiend ook, met hier en daar een dipje maar vooral veel hoogtepunten.

 

De reis zit er op, ik heb in dit reisverslag veel besproken, maar desondanks zijn er nog veel zaken niet aan bod gekomen. Er is heel wat aan prospectie gedaan tussen de fotosessies in, ik heb, waar er even tijd was, geprobeerd wat landschappen te fotograferen, er is veel gelachen, lekker gegeten, ook wel een keer een serieuzer gesprek geweest. Wie weet, als ik tijd en goesting vind, maak ik daar op deze blog nog een soort van "achter de schermen" van.